Wojna damsko-męska w najlepszym aktorsko wydaniu. Ona i on. On to Janusz Gajos, ona – Joanna Żółkowska. Oboje spotykają się w parku, niby przypadkiem, ale nie po raz pierwszy. Udają. Każdy po swojemu, bo obojgu zależy na tym, żeby ugrać jak najwięcej.

„Ławeczka” w reżyserii Macieja Wojtyszki jest historią jak świat starą. Tylko za każdym razem pisaną na nowo. Ona jest rozwódką, ma kilkuletniego syna, który wakacje spędza u ojca. On, natomiast, jest żonatym facetem przed czterdziestką, szukającym na zmianę rozrywki i pocieszenia. Już raz się spotkali, w tym samym parku pod fontanną, ale on niczego nie pamięta. Drugi raz udaje, w nadziei na flirt, przelotną znajomość zakończoną noclegiem u nieznajomej. Ona też i tym razem chciałaby go usidlić, ale po swojemu, nie tak bezpośrednio. W końcu każda kobieta chce (bez względu na sytuację) poczuć się damą, wybranką, jedną na milion. I choćby miałaby być tylko „parkową Julią” – nie z Werony, a z fabryki skarpetek – to zaryzykuje, pozbawiając się resztki dumy. W końcu on też nie jest żadnym Romeo, a zwykłym kierowcą autobusów. Które z nich wygra? I czy w ogóle można mówić o wygranej?

Sztuka, pomimo niezmienności czasu, miejsca i obsady jest niezwykle dynamiczna. Głównie za sprawą ciekawego scenariusza i bohaterów, w których role wcielają się ikony teatru – Gajos i Żółkowska. Ona i on to sprytna, ekscentryczna i dość nieprzewidywalna para. Przede wszystkim dlatego, że oboje realizują dwa odmienne cele. On kłamie jak z nut, zwodzi ją, obiecuje, wreszcie poniża („Ty parkowa glino paszportowo”, „Przychodzi taki kontroler nr 9”) i grozi. Ona podpytuje, sprawdza i szantażuje. Ma „intensywnie rozwinięty instynkt paszportu”, który każe nie wierzyć w żadne męskie słowo i sprawdzić jego dokumenty. Kobieca intuicja jej nie zawodzi. Okazuje się, że Jurij vel Nikola vel Aleksander vel Fiodor ma żonę i dwoje synów (a przecież mówił, że jest rozwodnikiem). Bohaterka zadowolona z małego zwycięstwa kontynuuje grę i uwodzi czterdziestolatka w nadziei na kolejne wyznania. Jej ciekawość prowadzi, koniec końców, do sceny, w której mężczyzna gotów rozbić butelkę na jej głowie, byle tylko chronić swoją prywatność. Ten moment jest też paradoksalnie swoistym katharsis dla obojga. Chwilą, prowokującą do zrzucenia wszystkich masek i wyjawienia prawdy o sobie samych.

Komedię Gelmana, ze względu na jej uniwersalność, polecam obejrzeć w całości. Jest to prawdziwe studium psychiki mężczyzny i kobiety, którzy próbują w swoim przeciętnym życiu odnaleźć choć kawałek szczęścia.

Autor: Justyna Orlik