1 Gwiazdka2 Gwiazdki3 Gwiazdki4 Gwiazdki5 Gwiazdek6 Gwiazdek7 Gwiazdek8 Gwiazdek9 Gwiazdek10 Gwiazdek (5 - ilość głosów, punktacja: 7,40/10)
Loading ... Loading ...

Kuracja – spektakl telewizyjny w reżyserii Smarzowskiego (recenzja)

Kuracja smarzowski - spektakl telewizyjny

Czy istnieje widzialna granica pomiędzy ludźmi zdrowymi a chorymi psychicznie? Gdzie zaczyna się łysina?

Kuracja” to opowieść o młodym lekarzu, który pada ofiarą własnego eksperymentu. Andrzej Majer, początkujący psychiatra, postanawia stać się pacjentem jednego z prowincjonalnych szpitali psychiatrycznych, co ma mu pomóc w zrozumieniu chorych. Pomysł bohatera zostaje zaaprobowany przez jego przełożonego i ordynatora Zimińskiego. Obaj informują Majera o zagrożeniach płynących z ryzykownego przedsięwzięcia, ale to nie zniechęca lekarza do kontynuowania eksperymentu.

Po wypełnieniu testów bohater trafia na salę obserwacyjną, na której znajduje się już dwójka rezydentów: katatonik Nowakowski i chory na schizofrenię Kowalski. Pierwszy leży w bezruchu i tylko od czasu do czasu interesuje się „nowym”, drugi – przeciwnie – domaga się usunięcia go z sali ze względu na bezpieczeństwo Majera, który nie był jeszcze poddany działalności „prądów”.  W nocy dochodzi do ataku. Agresywny Kowalski rzuca się na lekarza i usiłuje go udusić. Na szczęście i nieszczęście Majera przybiegają sanitariusze, aplikując jednemu i drugiemu silną dawkę psychotropów. Na szczególną uwagę zasługuje postać pielęgniarza – Pana Mietka, który przy każdej sposobności poniża i bije pacjentów, co dodatkowo wpływa na samopoczucie eksperymentującego, pozostawionego na łaskę lekarzy, nie mających pojęcia o jego sytuacji. W trakcie pierwszych dni w szpitalu Majer poznaje środowisko szpitala, prowadzi skrzętne notatki, obserwuje. Z upływem kolejnych jego entuzjazm opada, bo nie może poradzić sobie z niechęcią innych pacjentów i personelu. Złapany w pułapkę własnego eksperymentu próbuje nawet ucieczki, która kończy się fiaskiem, a on sam ląduje w łóżku przywiązany pasami. Ku jego zdziwieniu pojawia się jednak profesor Zimiński. Majer tuz po obchodzie spotyka się z nim w gabinecie. Opowiada mu o skutkach swojego pomysłu i prosi o wypisanie ze szpitala. Wyraźnie skuszony Majer nie spodziewa się jednak, że ordynator musi zatrzymać go jeszcze kilka tygodni na obserwację.Zimiński tłumaczy swoją decyzję zachowaniem młodego lekarza (próba ucieczki, oddanie moczu na sanitariusza) i diagnozą, jaką mu postawili pozostali pracownicy szpitala. Przerażony Majer, nie mając innego wyjścia, godzi się ze zdaniem Zimińskiego, który w imię solidarności z zapalonym naukowcem przenosi go na „lżejszą salę”, gdzie ten ma „zdrowieć”.

W pokoju nr 13 mieszkają Goebbels i Krynicki – lekarz psychiatra, teoretyk i twórca oryginalnej teorii naukowej, skradzionej przez prof. Walasa. Krynicki stara się przekonać Majera, że trafił do szpitala wskutek przemyślanej intrygi i że nie jest jedyna ofiarą spisku na lekarzach. W celu potwierdzenia swoich słów pokazuje mu przypadki innych naukowców, którzy z wiadomych przyczyn znaleźli się w tym samym miejscu, co on. Na domiar złego Majer dowiaduje się, że prof. Zimiński nie żyje, a był on przecież jedyną osobą w szpitalu, poinformowaną o eksperymencie. Młody lekarz próbuje zrobić wszystko, żeby skontaktować się z Walasem, ale każde jego działanie tylko pogarsza sytuację. Znamienne jest ostatnie zdanie w sztuce, które w najlepszy sposób obrazuje położenie lekarza – ofiary własnych aspiracji: „Zauważam w głowie ostatnią myśl, ale boje się ją pomyśleć, bo ta myśl jest ostatnia.”

Spektakl Smarzowskiego to przede wszystkim świetnie wyreżyserowana sztuka. Aktorzy, a przede wszystkim Krzysztof Pieczyński, doskonale odnajdują się w rolach i wyjątkowo dobrze udają wariatów. Wielkie brawa należą się również autorowi powieści (Jacek Głębski), która może konkurować z „Lotem nad kukułczym gniazdem„. Krok po kroku odkrywamy, jak eksperyment zamienia życie młodego lekarza w piekło, z którego już nigdy nie będzie odwrotu. Splot dramatycznych wydarzeń ukazuje nam także działania jednostki w sytuacji zagrożenia i jej heroiczne próby udowodniania, że nie cierpi na żadną chorobę psychiczną. Genialna rola Bartka Topy sprawia, że spektakl ogląda się z rosnącą ciekawością, a on sam na długo pozostaje w pamięci, jak każde dzieło Smarzowskiego.

Lista wyszukiwanych fraz wg Google
  • recenzja spektaklu recenzja spektaklu
  • film kuracja recenzja
  • kuracja smarzowski recenzja
  • kuracja wojtek smarzowski
  • teatr smarzowskiego
Komentarze

1 odpowiedź “Kuracja – spektakl telewizyjny w reżyserii Smarzowskiego (recenzja)”

  1. Kaśka pisze:

    Nie wiedziałam, że Smarzowski robił teatr telewizji.

Serwis, zawierający: najnowsze recenzje filmów 2013, najlepsze zapowiedzi filmowe 2013, hity i premiery kinowe 2013.

Recenzujemy: filmy polskie i zagraniczne, komedie romantyczne, filmy dramatyczne, filmy science-fiction oraz najnowsze filmy akcji.